کوله بارشو جمع کرده بود تصمیم داشت بره دنبالش .

واسه اخرین بار همه چیز رو چک کرد همه چیز مرتب بود

زانو زد عادت داشت قبل از بیرون رفتن خونه کمی با خدا صحبت کنه

پاشد کولشو گذاشت روی شونش درو باز کرد

جاده ی رو به روش با این که خیلی طولانی بود اما از اخرش خبر داشت

وقتی با خدا حرف میزد خدا بهش گفته بود بزرگترین هدیه ی زندگیت رو بهت میدم

نام خدا رو به زبون اورد با چنان اراده ای پا به بیرون گذاشت که زمین ریزه پاش از ترس لرزید

از اونجایی که میدونست بهش میرسه فکر میکرد طی کردن راه اسونه

اما بدون شک با اراده ی پولادینی که داشت هیچ چیز نمی تونست جلوشو بگیره

اون اون طرف دنیا بود انقدر دور که اگر یه نفر دیگه می خواست این راهو بره بدون شک میبرید

اما یه نیرویی این قدرتو بهش میدادکه این راه رو بره یه نیرویه عجیب یه چیزی مثل عشق

اما خیلی زود به اولین مانع رسید به یک کوه

بارهاوبارها ازش بالا رفته بود ولی این دفعه با غرور جلوش قد علم کرده بود

یاد حرف خدا افتاد بهترین هدیه رو میخواست بهش بده

با همون اراده از کوه بالا رفت این دفعه خیلی سخت تر. از دست خدا کمی ناراحت شد

با خودش گفت اگه قرار بر این باشه که به اون برسم چرا باید این مشکلات رو به رو بشم

اما زود از یاد برد

موانع زیادی رو از سر راه برداشت

دریا که خودش کلی موانع کوچیکو بزرگ داشت:گرداب. بارون .موج هایی که نصف اونها یه شهرو خراب میکرد.

تله ی شهوت دختری که قول داده بود پیشه دریا بمونه. و از همه سخت تر هفت دریا.

بیابون که با کلی مشکل رودرروی مرد وایساده بود

گرسنگی. تشنگی. خستگی. سخت تر از سه تای قبلی که من یادم هست طوفان دوره گرد که به هر چیزی میرسید میبرد حتی شن های تن پدرش یعنی بیابون

لیکن حتی نتونست میلی متری از جا تکونش بده اخر هر باشه قدرت عشق رو همراه داشت

بیابون که میدید مرد از همه ی موانع گذشته سعی کرد با مکر جلوشو بگیره

به مرد گفت: پی چه میروی این چنین که حتی قوی ترین پسرم طوفان هم نتواست تورا باز دارد

گفت: پی او!!!

بیابون گفت:از کجا میدانی که به اون میرسی. گفت:خدا وعده ام داده

بیابون پوز خندی زدو گفت:اگر قرار بود به او برسی این همه مانع را بر تو نمی داشت

گفت: به او میرسم خدا هیچ وقت منو گم راه نکرده

و از بیابون هم گذشت وپا به مکانی سبز گذاشت

در راه با خود گفت: من از سه چیز گذشتم:باد در کوه.اب در دریا.خاک در بیابون.بعدی چیست؟

در افکار خویش بود که ان جنگل سبز را با صاعقه ای اتش دید

باره دیگر با خود گفت:واقعآ" چرا من باید به خاطر عشق مستحق این عذاب ها باشم و قطره ی اشکی از چشمش افتاد که مانند یک سیل تمام اتش را در خود بلعید

و اتش هم نتوانست جلوی مرد رو بگیره

با خودش فکر میکرد من از همه ی این ها گذشتم شاید مانع بعدی خوده خدا باشد

تنش به لرزش افتاد می دونست از این یکی نمیشه گذشت واسه اولین بار تو راه ترسو تو دلش احساس کرد اما به راهش ادامه داد

خیلی زود به اون چیزی رسید که این همه راهو به خاطرش رسید

به اون کسی که به خاطرش از بادو اب و خاک و اتش گذشته بود

اما خشکش زده بود اون با کس دیگه ای بود میخندید اما به مرد نه حرف میزد ولی با مرد نبود با کس دیگه ای بود

حتی وقتی مردرو دید هیچ عکس العملی نشون نداد گویی اورا فراموش کرده بود

مرد ناگهان رو به خدا فریاد کرد: اینست هدیه ی من که از این همه سختی بگذرم هردفعه از دستت دل گیر شم اما بروم نیارم

به بیابون بگم خدا وعده ی راست به من داده.به دختر بگم من اسیر شهوت تو نمیشم خدا مرا میبیند. بر بدن کوهی که دوست من بود میخ بزنمو بگم خدا برایم هدیه ای دارد.

اینست هدیه ی من که اورا با کس دیگه ای ببینم؟

یه دفعه حالش عوض شد یه صدا تو سرش تکرار میشد

هدیه ی تو او نبود هدیه ای که برایت اماده کردم ایمان بود .اراده بود . و عشق بود.و این بود که بدونی هیچ چیز نمی تواند جلوی تو را بگیرد

بادو اب و خاک و اتش با تمام نیروی خود از جانب من احضار شدن تا تو را باز دارند اما اراده ی تو که هدیه ای از جانب من به تو بود

انها را به زانو در اورد

مرد ناراحت از دست خود که چرا زود قضاوت کرد راه بازگشت را از سر گرفت

اتش از ترس اشک مرد تمام رود های جنگل را برداشت تا راه مرد بازشه

بیابون طوفان را با ملایمت فرستاد تا مرد را با پرواز زود تر به دریا برسونه

دریا دختر ور توی یکی از کشتی های غرق شده زنجیر کرد و امواج رو دستور داد تا مرد رو زود تربه کوه برسونه

کوه در دل خود راهی را برای دوست قدیمیه خودش باز کرد تا سریع تر به خونش برسه

این قصه ی من نیست قصه ی کس دیگه ایم نیست

اما با قصه ی من رابطه ی مستقیم داره شاید با قصه ی کس دیگه رابطه ی مستقیم یا عکس داشته باشه

این قصه از تخیلات یک کودک 17(خودم) ساله میاد

ولی به هر حال :بالا رفتیم دوغ پایین رفتیم ماست بود قصه ی ما راست بود

قصه ی ما به سر نرسید ولی این علیرضای  دیوونه به نا کجا ابادش رسید

                                                                                                                     علیرضا  

من این چند وقته اصلا" حال و روز خوشی نداشتم

عیدتونتون مبارک

این چند وقته چند نفر اومدن  تو زندگیم باید دربارشون فکر می کردم

بعدا" با یه اپ عالی میام

همتونو دوست دارم از ته دل  میگم

کاری نداری؟

یه کم سس خردل تو کفشت بریز

جیباتو پر از دوده ی بخاری کن

یه سوزن تو پات فرو کن

کمی هم شکر تو موهات بریز

اسباب بازیهاتو رو پله پهن کن

یه کم ژله به قفل در بمال

کمی گل(gel) بخور و یه کبریت روشن کن

رو دیوار یه نقاشی بکش

چند تا تیله تو راهرو قل بده

تو کلاه بابا هم یه کم جوهر بریز(اگه جرات دارید!!!!به دلیل عوارض جانبی توصیه نمی گردد)

حالا برو یه چرت بزن

این همه کار بازم می گید بیکاریم

                                                                                                                   علیرضا

داغونم اما این دفعه فرق داره نه موضوع یاسمن نه افکارم

یکی از دوستام که لغب پدر خوانده رو بهم داده واسم قد علم کرده اما الان تو مشتم .

دیگران می گن مجازاتش کن اما نمی تونم. نه این که بترسم حتی اگر خودمم نتونم

دوستام هستن اما دست پرورده ی خودمه نمی دونم چیکار کنم کمکم کنید راه درست رو انتخاب کنم

اولین باره از کسی می خوام راه رو بهم نشون بده بد مخمصه ایه:

ابر با غرور به دریا گفت:((تو از من کمتری اگر من نباشم

تو خشک میشی!))

نباشم ابری نیز نباشد.))

برای دیگران به ارمغان بری.))

ابر از خجالت وناراحتی سیاه شد و به زادگاه خود پیوست.

علیرضا

و حرفایی که اول جنبه ی افه گذاشتن بود اما حالا همونا منو تبدیل به یه دیوونه کرده حرفایی درباره خدا

و روز میگذروندیم با حرفای مختلف و کل کل درباره خدا

اون زمان با زبون بی زبونی میگفتم دوست دارم

حالا با زبون با زبونی نمی گم. داد می زنمدوست دارم

خاطراتم با یاسمن رو دوره کردم(می گم عقل ندارم می گید چرا)

می خواستم بگم:تولدت مبارک

اگرم نه بازم: تولدش مبارک

یهو دیدید خل شدم پیرینت گرفتم(میشه گرفت دیگه) دادم

یکی واسش برد

ویلی ویکی سحر خیز از وسط شهر

می دوه  از پله ها بالا می ره و پایین میاد

با لباس خوابش پشت پنجره ها میکوبه

از پشت در های بسته داد می زنه:((

ساعت از هشت گذشته.بچه ها خوابیده ن))؟

اصلا" به اون چه ربطی داره

مفتش ریزه پیزه ی ناکس.

شاید امشب با یه عده از بچه ها

جمع شیم و بد جوری بزنیمش

اون وقت تا هر وقت شب که دلمون بخواد

بیذار می مونیم!

منتظر نظرتونم  تا می تونید دادو فریاد کنید

                      پدر خوانده

شل سیلور استاین (پدر شعر طنز برای بچه ها.حتی بچه هایی که قبلا"

 بچه بودند)

پل:

 این پل تو رو تا نیمه راه اون

سرزمین های پر رمزو راز می بره که دوست داری ببینی

به کمپ کولی ها وبازار های مکاره عرب ها وجنگل های

مهتابی که توی هون ها تک شاخ ها ازادانه می دوند.

پس بیا یه کم با من همراه شو

تا با هم به راههای پر پیچ و خم بریم و به دنیا های

شگفت انگیزی که من می شناسم سر بزنیم .

ولی این پل تورو  فقط تا نیمه راه اون جا می بره

اخرین قدم رو باید خودت تنها برداری.

انعکاس:

هر بار به مردی که بر عکس

توی ابه نگاه میکنم

خندم می گیره

گرچه نباید بخندم.

چون شاید تو یه دنیای دیگه

یه وقت دیگه

تو یه شهر دیگه

شاید  اون درست ایستاده باشه

ومن بر عکس باشم

تیکه هایی برای انداختن(صادق هدایت):

انها به من می خندیدند.نمی دانند که من

بیشتر به انها می خندم.

مرگ... همه هستی ها را به یک چشم نگریسته

و سر نوشت  انها را یکسان می کند

نه توانگر می شناسد و

نه گدا.

گاهی بیخ گلویم را می گیرد...اخرش هیچ کس نفهمید

ناخوشی من چیست. همه گول خوردند.

تا بعد نظر یادتون نره!!!

پدر خوانده

اول خدا بعد سایه ام است و بس.